حتماْ شما هم دیده اید که اغلب اشخاص زمانی دست دعا بسوی خدا بر می دارند که همه راهها را آزموده اند و به جایی نرسیده اند. در غیر اینصورت در اغلب موارد دعایشان رسمی و تشریفاتی است.حقیقتی است که بسیاری از نیایش کنندگان زمانی تن به این کار می دهند که برای موفق شدن به هر دری زده اند و موفق نشده اند. این عده با ترس و تردید نیایش می کنند و ذهن نیمه هوشیار نیز با توجه به این احساسات عمل می کند.

اگر شما به دلیلی دعا می کنید اما نگرانید که با دعا به آن نرسید٬ یا می ترسید که دعایتان مستجاب نشود٬ این دعا و نیایش بی اثر و بی حاصل است.

اما گاه شاهد هستیم که دعای ما مورد اجابت قرار می گیرد.اگر تاکنون دعایتان مستجاب شده است٬ به حافظه خود رجوع کنید و ببینید که در آن لحظه چه ذهنیت و چه روحیه ای داشتید.بدون شک درمی یابید که سخن من امری نظری و تئوریک نیست.

روش ارتباط با خدا٬ شباهت زیاد با ارتعاش صدا به وسیله رادیو دارد.اگر از طرز کار رادیو اطلاع داشته باشید می دانید که صدا را نمی توان مخابره کرد و شنید مگر آنکه تبدیل به ارتعاشاتی کنید که گوش انسان آن را بشنود. ایستگاه فرستنده رادیویی صدای انسان را می گیرد و با ارتعاشاتی که در آن ایجاد می کند آن را به گوش می رساند.تنها در این صورت است که می توان صدا را مخابره کرد.

ذهن نیمه هوشیار در حکم واسطه ای است که دعا و نیایش انسان را به شکلی قابل درک برای فراست بی انتها تبدیل می کند. پیام را به او می رساند و از او پاسخی در قالب برنامه یا نظریات قطعی دریافت می کند.این اصل را فراموش نکنید.به همین دلیل است که تنها خواندن یک کتاب دعا نمی تواند ارتباطی میان ذهن انسان و فراست بی انتها ایجاد کند.

                                                          بیندیشید و ثروتمند شوید :ناپلئون هیل

باز كن پنجره ها را كه نسيم
                               روز ميلاد اقاقي ها را
                                                         جشن ميگيرد

و بهار
          روي هر شاخه كنار هر برگ
                                    شمع روشن كرده است

همه چلچله ها برگشتند
                          و طراوت را فرياد زدند

                                            كوچه يكپارچه آواز شده است

و درخت گيلاس هديه جشن اقاقي ها را
                                                       گل به دامن كرده ست

                                             باز كن پنجره ها را اي دوست

هيچ يادت هست كه زمين را عطشي وحشي سوخت
برگ ها پژمردند
             تشنگي با جگر خاك چه كرد

هيچ يادت هست توي تاريكي شب هاي بلند
                                                      سيلي سرما با تاك چه كرد
                          با سرو سينه گلهاي سپيد
                                                  نيمه شب باد غضبناك چه كرد
هيچ يادت هست؟

حاليا معجزه باران را باور كن
                   و سخاوت را در چشم چمنزار ببين
                                                   و محبت را در روح نسيم
كه در اين كوچه تنگ
با همين دست تهي
روز ميلاد اقاقي ها را جشن ميگيرد

خاك جان يافته است
تو چرا سنگ شدي
تو چرا اين همه دلتنگ شدي
                                       باز كن پنجره ها را و بهاران را باور كن

                                                                                                         فریدون مشیری