انتقاد و داوری یکسر تلاشی بیهوده است مخصوصاً اگر بفهمیم آنچه را که در دیگران مورد انتقاد قرار میدهیم، دقیقاً آن ویژگی خودمان است که دوستش نداریم.

 بزرگترین منتقدان کسانی هستند که در عمق وجودشان احساس ناکافی بودن میکنند. این ناامنی های درونی را تغییر دهیم تا میل به تحقیر دیگران از بین برود.

نکته مهم دیگر فهم این نکته است که ما به عنوان انسان فقط جزء بسیار کوچکی از طرح بسیار عظیمتر کیهانی امور هستیم. درنتیجه هیچ وقت در موقعیت یا مقامی قرار نداریم که قادر به قضاوت درباره کسی یا چیزی باشیم.

در هر حال ذهنتان را با این سموم بیهوده _انتقاد و داوری_ مسموم نکنید. تنها برای هرکس که با او روبرو میشوید به شیوه ای خاموش در دلتان انرژی مثبت بفرستید تا ثمره اش را ببینید.

روانشناسان تخمین زده اند که روزانه 60000 فکر به سر انسان عادی می آید. متأسفانه 95 درصد از این فکرها عیناً فکرهای دیروز است . از آن هم بدتر اینکه عیناً فکرهای پریروز و پس پریروز است. خلاصه اینکه بیشتر این روند ذهنی٬ غیر سازنده و تکراری و بی فایده است و انسان را به جایی هم نمیرساند.

مشکل دیگر محرک بیرونی مانند رادیو و تلویزیون که برای برخورداری از مصاحبت یا برای وقت گذرانی بیشتر اوقات روشن است.یا حتی مطالعه کتابهایی که صرفاً جبنه داستانی دارند و آموزشی نیستند. آنگاه ناگهان یک روز را می بینید که پیر و بیمار شده اید و با اینکه سن و سالی از شما گذشته زندگیتان را به باد داده اید. فکرهایتان اندیشه های دیگرانند٬ نمیدانید خودتان کیستید یا غایت حیاتتان چیست.

آخرین باری که فکر بکر و اندیشه ای کاملاً تازه و متفاوت و مبدعانه داشتید کی بود؟ 

نگذارید در مسایل روز به روز غرق شوید. بگذارید حق تقدم زندگیتان داشتن وضوح و روشنی باشد.

مجالی ایجاد کنید و هر روز سکون درون را تجربه کنید.این تنها راه برای یگانگی با حکمت و هدایت برتر و خلاقیت افزونتر است.

می گویند نگرانی مثل اسب چوبی گهواره ای است. هر اندازه که تند تند تکانش بدهیم به پیش نمیرود. نگرانی یکسره اتلاف وقت و انرژی است و طوری ذهنمان را به هم میریزد که نمیتوانیم در مورد هیچ چیزی روشن فکر کنیم.