خیلی از افراد کوله باری از انباشگی و در هم ریختگی عاطفی را حمل میکنند که حمل این کوله بار باعث پیری زودرس میشود.

اگر واقعاً از چیزی ناراحت یا آزرده اید، بهترین موقع برای برقراری نظم و رهایی از کمی انباشتگی است. فکر نکنید که آنقدر ناراحت هستید که قدرتش را ندارید خودتان را جمع و جور کنید تا به ایجاد نظم و ترتیب بپردازید، فقط کافیست به سراغ کمد یا گنجه ای بروید و آنچه را که در آن است بیرون بریزید. فقط محتوای آنها را خالی کنید و به آنها نظم بدهید. می بینید که رهایی از انباشتگی و دور ریختن اشیا زائد که سالها احتکار کرده بودید در اوضاع و شرایط کنونی تان چقدر آسان است. همچنین تعجب می کنید وقتی می بینید ایجاد نظم در بی نظمیهای بیرون تا چه حد در روشن ساختن دل و جانتان مؤثر است.

هر ناراحتی آغاز راحتی است، چون ضمیر برترتان آن ناراحتی را برنامه ریزی کرد تا توجهتان را به نکته یا مسأله ای که نیاز به تغییر دارد، معطوف کند.

استادی می گفت هر وقت کسی ناراحت است بهتر است از خودش بپرسد: آیا این مسأله بعد از ده سال هم اهمیت امروز را دارد؟ به این ترتیب یاد میگیرد که از دید "ضمیر آینده"اش به مسأله نگاه کند. پاسخ این سؤال هم اغلب منفی است. چون تقریباً هیچ مسأله ای تا این اندازه اهمیت ندارد.

گاهی وقتها که به مشکلاتی که روی زمین هستند نگاه می کنیم، این طور به نظر میرسد که همه چیز سرشار از ترس، غم، دلتنگی و تیره بختی است. بعضی روزها که از خواب بیدار میشویم، نمی دانیم که چه اتفاقات ناگواری ممکن است رخ بدهد. وقایع دنیای بیرون نه تنها ملال انگیز به نظر می رسند، بلکه دنیای درون ما نیز پر از افکار ملال انگیز است.نفس به ما میگوید: "این همه را دلیل آن بدانیم که قربانیان درمانده ای هستیم که در دنیایی ناعادلانه و بی رحم و تهی از عشق به سر میبریم."

اما راه دیگری نیز برای دیدن دنیا وجود دارد و ما میتوانیم با دگرگون کردن احساس و ادراک خود، آن را بیابیم.

شاید یکی از بزرگترین موهبتهایمان در زندگی، توان انتخاب کردن افکار و باورهایی است که به ذهنمان راه میدهیم. ما واقعاً می توانیم انتخاب کنیم از دنیایی که بر اساس اسارت تحمیلی ترس ساخته شده است، رها باشیم. می توانیم توهّم دنیایی مالامال از ترس، نفرت، تضاد و جنگ را باور کنیم یا به دنیایی معتقد باشیم که بر پایه عشق جاودانه بنا شده است. وقتی دنیای توهّم را انتخاب کنیم، باور داریم آنچه در دنیای بیرون وجود دارد علّت است.اما هنگامی که جهان عشق را انتخاب می کنیم، باور داریم که افکار خودمان علت دیده ها و تجارب ما هستند.

در هر وضعیتی که به سر می بریم، می توانیم پیوسته تصمیم بگیریم آرامش ذهن را یگانه هدف خود قرار دهیم . میتوانیم یکبار دیگر انتخاب کنیم دنیا را با چشم دیگری ببینیم.
چنانچه آرامش ذهن را انتخاب کنیم ادراک و احساس ما تغییر میکند، بار دیگر تعهد به تحول شخصیتمان را تأیید میکنیم و نقش خود را در کمک به دگرگون ساختن دنیایی که می بینیم اجرا میکنیم.

می توانیم بیاموزیم چگونه مسئولیت افکار و احساساتمان را بپذیریم و تلاش کنیم یابنده عشق باشیم نه جوینده عیب و بیاموزیم که دنیا را به عنوان وسیله ای برای از میان برداشتن جدایی ها ببینیم.

ما میتوانیم انتخاب کنیم که دنیا را با قلب خود و نه با ذهنمان درک کنیم.

هرچه بیشتر بگذاریم که قلبمان نگرش ما به جهان را راهنمایی کند بیشتر میتوانیم بپذیریم که یگانه هدف ما در زندگی عشق ورزیدن و بخشایش است و بیشتر میتوانیم آرامش و عشق و شادی را تجربه کنیم.

پس هروقت که غمگین، ناراحت وخشمگین و نومید میشویم به خود یادآوری کنیم که می توان به دنیا با چشمی دیگر نگریست و  انتخاب کنیم ناراحتی کنونی خود را از این دیدگاه تازه ببینم.