غم واکنشی در قبال تجربه های دردناک زندگی است. اما غم بلای اجتناب ناپذیری نیست که برای تجدید تعادل و توازن زندگی ناگزیر به تحمل آن باشیم. بلکه غم موهبتی است که جامه مجهول و مبدل به تن کرده است ، یعنی اندوه ابداً تلخ و گزنده نیست بلکه فرصتی است برای نوشیدن شربت شیرینی که در لحظه های تاریک زندگی در دسترس ما قرار میگیرد.

شکست های زندگی ، روح ما را صیقل میدهد و استعدادهای پنهانمان را بر ملا میکند و باعث میشود که به سطوح بالاتر زندگی ارتقاء پیدا کنیم.

به گذشته برگردید و ببینید که چند بار لحظه های تاریک ناامیدی مثل تصادف ، بیماری و یا مرگ نزدیکان تعادل روحیتان را به هم زده و شور و نشاط زندگی را از شما گرفته است؟ فرض کنید که آنچه اتفاق افتاده مقدراتی بود که می بایستی اتفاق می افتاد. با این آگاهی تازه در قبال یک تجربه غم انگیز چه واکنشی نشان میدهید؟

عالم هستی نظام هوشمندی است که در آن هیچ چیز تصادفی و اتفاقی نیست. تمام ناکامی ها نعمت است و تمام مصیبت ها تابع نظم الهی است. پس در اینجا و در بحبوحه غم و اندوه نکته ای برای آموختن وجود دارد. شما میتوانید این درس را بگیرید و رمز و راز دسترسی به شیرینی آن را بیاموزید.

ضرورت ندارد که وانمود کنید که ماجراهای غم انگیز را دوست دارید ، تنها متعهد شوید که برای ارتقاء به مقام و موقعیت برتر در زندگی از غم به عنوان نیروی محرکه سود ببرید.

در اوج غم کمی درنگ کنید و با کمال متانت از خودتان بپرسید: آیا اکنون مجبور هستم که بخاطر این وضعیت ناهنجار که یقین دارم عاقبت آن را یک نعمت خواهم یافت ، در درون و بیرون رنج و عذاب بکشم؟ مهم نیست که برای جواب به این سؤال چقدر مهارت دارید بلکه گوش کردن به جوابی که از عمق وجودتان برمی خیزد و و پیروی از آن اهمیت اساسی دارد.
                                                                                                             وین دایر